Badtrip tong araw na to. Binaybay ko ang buong bayan ng Sta. Maria, nawalan na naman ako ng pera, isang daan, sampung piso na lang natira sa bulsa ko tapos pinambili ko pa ng binusang mais. Bale ubos na, inaasahan ko kasing magkikita kami ni mama sa bayan, sa clinic kung saan kinonfine si Rony, kaya kala ko ok lang na wala na kong pera kasi tsak naman na si mama magbabayad ng jomasai(pamasahe). Edi ayun na ko sa ospital, nilakad ko anglayo, umuulan pa, lumalangoy na paa ko sa tubig sa loob ng sapatos kong nakanganga kasi medyo sira na. Nung nasa loob na ko ng clonic/ospital, wala si mama. Tinanong ko yung nurse kung nagpunta si mama do’n, sabi oo, kanina pa. Tinanong ko din kung nakapagbayad ba, sabi oo din daw at wala nang kulang. Ganito kasi yon. Pumasok ako, wala palang klase, bale tambay lang ako sa school, de, nanoon ako sa multi-media room ng movie hanggang 1:30 kasi uwian ni Kwin ay 1:30 pa na uwian ko din sana kung may klase kami. so hinintay ko sya para may kasama ko kumuha ng pera, na uutangin o inutang namin sa tita ni Kwin, pambayad ng utang sa ospital. Namili munakami recipes para sa lulutuin nya bukas para sa midterm nila, HRM kasi, parang masaya ang HRM, magshift kaya ako? ok tama na, mabalik tayo. Ayan, nakuha ko na yung pera *insert malaking halaga ng pera here*. Umuwi na ko sa bayan, sa ospital dumerecho. Tapos ayun yung naabutan ko. (basahin mo yung paragraph sa taas nito) Simangot akong umuwi, nabarya pa yung isang libo kasi nga wala na kong barya at kapera-pera, bumili na lang ako ng ulam para bukas tapos dumaan sa ministop para bumili ng kape, basta kape yung iced coffee, masarap kase, saka baka sakaling matanggal badtrip ko. Pag-uwi sinisi ko si mama, tapos kinwento ko nangyare sa buhay kosaka yung nawalang isang daan ko. As usual, ako na mali, ako pa tanga. Lagi daw akong nawawalan ng pera, eh dadalwang beses pa lang naman. Hindi daw ba ko nanghihinayang? Malamang nanghihinayang, savings na sana eh. Pukingina. Pangiti ngiti na lang ako para makabawas sa wrinkles na naidulot ng maghapong pagsimangot ko. Nauwi tuloy sa pagiging mukang baliw. Nga pala, badtrip din ako sa ulan, hindi na ata tumigil, anlakas lakas pa. Galit yata ako sa mundo. Pero sa tumblr hindi. Ayoko na din yatang mag-aral. Nakakatamad magreview tapos midterm na bukas. Bwakangshit. Bad news: namatay prof teacher ko nung hs. :( tapos pag-uwi may patay na baboy, inahin sa kalsada, nahulog ata sa sidecar ng tricycle. kawawa.
Look what I’ve got this morning.

A jueteng ticket, a deodorant and a pair of shoes from Japan. I decided to bet on jueteng ‘coz my mom, cousin and sister did it, too. I’m so gaya-gaya. Hrhr. Anyway, I don’t think that those shoes look good on m, but I find it cute, hihi. That deodorant should be a display, know why? I saw the year 2008-2009, and that is the only thing that I understand ‘cause every word are written in Japanese.
Uhm. What else? We played outside and tried to catch a dragonfly, but we didn’t even able to catch one, they’re very intractable. Huhu. Then a blessing came, my cousin just got home with her new born baby, he was so cute and singkit, I wonder where did he take after those eyes. I didn’t got bored today ‘cause we(me and siblings) played a lot, stop dance, they’re dancing, while I’m singing, piggybacks, dragonfly catching and tickling. Half of my day was washing Rony’s poop and drug medications. He’s not that fine. :(
What a day. Today, I realized, I don’t need money to be happy, every moment was priceless. :)
But the day wasn’t over yet. My brother’s friends came home to drink, and brother decided to use my room, hah, I hate it ‘cause I’m online and that moment. Disturbia! So as I am laving my room, I accidentally hit(insert a relevant word her) the chair that has the liquor on it, it fell and the glass broke. After that, I apologized, but brother got mad at me and didn’t accept my apology and felt disgusted. Actually that is no big deal with his friends, I asked them how much it costs so I could pay them but they said that it’s OK. Still, I ought to buy the same liquor, plus a pack of junk food for pulutan. After that I just watched tv with my siblings.
Hey hey hey. A did a good deed. I washed our dishes tonight. Haha. And on acads, as usual, wafakels. Haha. Keep calm today, panic tomorrow. I mean, do homeworks.
Emo, emosyonal, iyak dito, iyak don, saktan mo pa sarili mo, sige lang. Pero ang pagpapakamatay? Seryoso, hindi makatarungan eh.
Kawawa ka na nga pinatay mo pa sarili mo. Sawing-sawi. Bago mo gawin, isipin mo muna yung iisipin ng mga tao kung saka-sakaling patay ka na. Osige, sabihin na nating wala kang pakealam sa sasabihin ng iba kasi buhay mo yan. Pero mag-isip kapa din. Pano na yung mga pangarap mo. Papatayin mo na rin? Ganun ganun na lang. karapat-dapat ba talaga?
Di ko kasi lubos maisip kung nung espirito ng katangahan ang dumadapo sa utak ng isang nagpakamatay. Ang labo eh. Minsan may nagpapakamatay, hindi manlang alam kung bakit, bali-balita nagpakamatay, pag tinanong ang kamag-anak, wala ring alam. Ay grabe. Tsak na kung may nakakaalam man eh, iisang tao lang o iilan, na ililihim pa habang buhay. Sayang yung mga bagay na sana mararanasan o nararanasan mo pa pagdating ng panahon.
Hindi lang naman yung rason na ‘yon ang dahilan ng pagkabuhay mo eh. Marami kang responsibilidad, bukod don, maraming nagmamahal at nag-aalala sayo. Yung iba hirap na hirap mabuhay tapos yung sayo sasayangin mo. Bakit? Sino ka ba sa inaakala mo? Wala kang karapatan, hiram lang ang buhay mo. Alam mong masama ang pumatay diba? At masama ring magpakamatay. Kaya kung may utak ka, sana gamitin mo. Bago magsisi ang iba sa pagkawala mo, at manghinayang ang mga nagmamahal sayo.
It was six o’clock in the evening. I went down the street to pick him up. It was raining, wind so cold. As we walk up home, his arm on my shoulder, and it makes me warm.
We’re finally home. Lights are off, Mom and everyone in our house was sleeping. We stayed at the back door. We looked at ones face. Then he started kissing me, first cheeks, then lips. It was my first kiss. the taste of his lips is unforgettable. He tickled my neck with his tongue. He caressed me with the warmth of his embrace. We didn’t talk. We just kiss.
Our silence broke when brother arrived. The both of us got shocked. I opened the lights, then the door. Disturbia. The momentum was ruined. Brother awaken my mom. He ran out o the house without saying anything at mom.Mom got disappointed and slapped my face. I told him to say sorry to my Mom, but he didn’t say a word, instead, he just leave. He left me without saying a word.
What we did was a complete disaster. Mom and brother hated me, brother keeps on telling that I’m a whore. No. Super no. I was just thirteen at that moment. I’ve lost my first kiss. With the wrong person, at the wrong time. Mom told what happened to my cousins and other relatives, they got disappointed, too. I was crying for a week. I guess, I’m just a kid and I don’t know what am I doing at that time. I ruined everyone’s trust. And my lips’ virginity.
Now. What happened between him and me? Well I guess we’re still friends. Just friends, he never loved me as I did. He didn’t worry about the day after that night. After all, I knew he was a player. And he just ruined my life.
nasubukan ko na yung iba jan. masaya naman. hahaha.
Kahapon, nakilala ko angsarili ko. Dati kasi hindi masyado. Di ko alam kung sino ako, kung pano idedescribe ng sarili. Naliwanagan ako. Bale kinonsulta ako ni guidance, ay hinde, kumonsulta pala ako sa guidance, actually, hindi totally kumonsulta, nagkataon lang, kasi may sinalihan ako, eh sya yung may pakana nun, kaya ayun. Peer facilitator. Tapos na yung exam, ayun, yung exam, personality test, 1-180+, tapos yung sa logic, 40 ata. Nawindang ako sa resulta, kesho ganun at ganyn daw ako. Nakakabitter pero totoo.
Ang mga lumabas na rresulta ay ang mga ss:
Yan na lang yung mga naalala ko. Pero andami non. may lne sya para dun sa average na personality, pero out of 15, 5 lang yung nasa side na yun, the rest, lagpas na, ayun nga yung paliwanag, nasa taas.
Halos maiyak pa ko dahil nagka heart-to-heart talk pa kami ni Sir. Halos lang, oa ko naman kapag tumulo pa yung luha.
To tell you the truth, takot ako sa mga counseling na ganyan. Nalalaman ko kasi yung weaknesses ko. Na syang hindi ko maiwasang itanggi. Pero naliliwanagan naman ako. Kaya mabuti na rin.
Gabi na, pero nandito pa rin ako. Hinihintay ka. Iniisip ka. Palagi na lang. Ewan ko kung bakit hindi ako nagsasawa. Hindi mo man ako pansinin, ayos lang. Makita ko lang araw-araw ang status mo, sapat na.
Ikaw na nga yata ang gusto ko. Sa araw-araw na ginawa ng Diyos, wala na kong ginawa kundi magpabalik-balik sa profile mo. Wala akong pakialam kung tinitingnan mo ang akin, o sumasagi man lang ba ako sa isip mo. Wala akong ibang inisip kundi ikaw. Ikaw, at kung mababago yung single mong status at magiging in a relationship. Ayokong mangyari yo’n. Kung sakaling mangyari man, sana pangalan ko yung nando’n, hindi pangalan ng kung sino lang.
Pagsapit nang hatinggabi, makalampas ng alas dose, parang wala ka, kaya magbabasa ako ng libro. Libro kung saan nagmimistulang mundo ko, kasama ka, librong tayong dalawa ang laman ng kwento. Libro kung saan may oras ka para saki’n. Hanggang sa makatulog ako, at makasama kita pati sa panaginip. Pero hanggang do’n na lang. Lahat ng lambing mo nadadama ko. Sarap nang ‘yong halik. Init nang ‘yong yakap. Natulog na lang tayo, tulog ka pero ako nakapikit lang. Nakatitig sa mukha mo. Kinakabisado ang bawat detalye nito. Natatakot na baka sa isang iglap, wala ka na.
Nagulat ako. Akala ko nahulog ako sa bangin o kung saang malalim. Nasaktan ako. At walang naalala. Tulala. At sa pagtingin ko sa paligid ko, madilim. Nhulog na pala ako sa kinahihigaan ko, at nadagnan ko ang librong binabasa ko. Alas tres pa lang pala ng madaling araw. Hindi na ko mapakali. Balisa na ko nang kakaisip sa’yo. dinaig mo pa ang alak na kinahuhumalingan ko. Simula no’n hindi na kita makalimutan. Mahaba-habang panahon na rin, simula nung huli tayong nagkita. At hindi ko alam kung mangyayari pang muli ‘yon.
good day! pwede ka ba sumama sa sunday? 8am onwards, paparehistro po. sa munisipyo, just bring your school id and birth certificate. dadaanan ka namin sa inyo. may sasakyan po at pameryenda. sama mo pa yung mga kabataan jan sa inyo na 15-17. :)
text me for confirmation or any questions: 09__-3913795
thanks!
________________________________________________________________
Yan. Halos giniem(GM) ko sa facebook, naghahanap kasi ako ng mga botante. Ganyan daw dapat eh. Sa tingin mo ba tama? Inisa-isa ko talaga sila. Nabalitaan ko na maraming tatakbo. Sabi nga ni Mama magcouncilor na lang ako eh. Hindi ko alam kung san ako kukuha ng sasakyan para sunduin sila. Nakakakaba rin kasi maramingkalaban, pero swear, masasabi kong ako na ata yung pinakamatino, at worth it. Syempre, ikaw man tumakbo, isiraan mo ba sarili mo? Hindi diba? Hindi ko alamkung pano komapagsasabay-sabay kasi. Busy rin akong tao, nag-aaral, nagta-tumblr. Busy diba? Hanggang linggo na lang yung parehistruhan, hindi pa kumpleto yung set ng konsehal ko. :(
Eto pa isa, wala akong load. Medyo mali nga yung sa facebook ko lang sila sinabihan eh. Dapat daw isa-isang pupuntahan sa bahay eh. Eh dahil nga busy, mahirap nang asikasuhin. Sana kayanin ko to. Tuloy ang laban~
Hehe. BAKA ako lang tumakbong babaeng SK Chair~ Yay. Itayo ang bandera ng mga babae. Sana ako nga lang. Sana~
Dear Bro,
Kayo na po ang bahala.
-Brends
Hindi masarap mag-internet kasi nakakagago yun. Malamang mahina ang signal. Yan na ang top options. Paborito ko ang numbr 4, 2.
O kaya magtumblr. Ganto gawin mo. Isang post lang isang araw.
Bale kung gagawin mo yan lahat, at lalo na yung numbr 6, baka malugi ang negosyo mo. Isipin mo na lang na negosyante ka, tapos ang kita eh yung followers, mga ilang linggo bankrupt ka na. Tsak yon.
Ngayon, bakit ko to pinopost? Kasi tinatamad akong magkwento, gusto ko may picture. Heh, para masaya. Hindi pala yon. Bale dapat gagawa ako ng hw sa visual basic.. Pero… :( Hindi ko mainstall yung daemon tools, tools na kailangan para mai-install yung visual basic na syang pagpoprograman ko. Ngayon, naiinis na ko dahil 7:30 ang pasok ko bukas pero hindi ko alam kung pano susulusyunan yung assignment ko. Demon tools. Fuck~
Sabi nya, kapag tinanong ng lalaki ang isang babae kung pwedeng pakagat, at sumagot ito ng oo, o pumayag syang magpakagat eh alam na.
Tipong kakakausap pa lang nila, payag agad si girlaloo. Wala daw future ang ganung mga babae. Ewan ko. Parte ng utak ko ay naniniwala. Ganun na nga siguro ngayon. Dating konserbatibo ang mga pilipino, pero pakiramdam ko, dahil sa impluwensya ng ibang bansa, eh unti-unting nawala ang pagiging konserbatibo.
Naging topic din kung sino ang manloloko, lalaki o babae? Sa kasong to, halata na, alam nang lahat na ang sagot ay lalaki, sabihin na nating hindi lahat, pero yu’n talaga ang resulta eh, hindi ko nga alam kung sadyang tanga lang ang mga babae kaya madaling maloko, o talagang mapusok ang mga lalaki.
Sabi pa ni prof. para sa mga lalaki: “Gumalaw ka nang yung pangalawa ka, wag kang gagalaw na birhen, kasi kung ginawa mo yo’n, may responsibilidad ka na sa kanya. Kailangan mo na syang pakasalan.”
Nasayo kung matututo ka sa mga kamalian mo. Nasayo din kung ipagpapatuloy mo. Pero tandaan, ang karma ay masakit umatake, angpagsisisi ay laging nasa huli.